{"id":17,"date":"2026-10-19T13:48:13","date_gmt":"2026-10-19T13:48:13","guid":{"rendered":"https:\/\/videotheek.vhrproducties.nl\/?post_type=df_review&p=17"},"modified":"2026-10-19T14:06:36","modified_gmt":"2026-10-19T14:06:36","slug":"obsession","status":"publish","type":"df_review","link":"https:\/\/videotheek.vhrproducties.nl\/index.php\/reviews\/obsession\/","title":{"rendered":"Obsession"},"content":{"rendered":"
\n
\n
<\/div>\n<\/div>\n
\n
<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n
\n

Nadat mijn hele Instagram Story vol stond met video\u2019s over een Scar-acteur in Amerika die Nikki uit de film Obsession<\/i> speelde, had ik behoorlijk hoge verwachtingen van deze film. Horror is niet helemaal mijn ding, maar toch was het een beetje Fear of Missing Out die me dat laatste duwtje in de rug gaf om hem te kijken.<\/strong><\/p>\n

Van 800 dollar naar 1 miljoen<\/b><\/h4>\n

Bedenker en regisseur Curry Barker wist eerder al flink wat aandacht te trekken met Milk & Serial. Die horrorfilm werd gemaakt met een budget van slechts 800 dollar en groeide uit tot een opvallend succes binnen het genre. Met Obsession kreeg Barker ineens een heel ander budget tot zijn beschikking: ongeveer \u00e9\u00e9n miljoen dollar. Nog steeds weinig voor Hollywood-begrippen, maar een gigantische stap vergeleken met zijn eerdere werk.<\/p>\n

Barker bewijst hiermee dat hij meer is dan alleen een internetfenomeen. Zelfs The New Yorker besteedde aandacht aan de jonge regisseur en zijn snelle opkomst binnen de horrorwereld. Met Obsession laat hij in ieder geval zien dat je geen tientallen miljoenen nodig hebt om een spannende en goed uitziende horrorfilm te maken.<\/p>\n

<\/p>\n

One Wish Willow, spoiler alert!<\/b><\/h4>\n

Bear is al jarenlang verliefd op zijn jeugdvriendin Nikki, maar zij beantwoordt zijn gevoelens niet. Wanneer hij in het bezit komt van een mysterieus voorwerp waarmee \u00e9\u00e9n wens kan worden vervuld, de One Wish Willow, wenst hij dat Nikki meer van hem houdt dan van wie dan ook.<\/p>\n

Zijn wens komt uit, maar natuurlijk niet helemaal zoals hij had gehoopt. Nikki\u2019s gevoelens veranderen al snel in een extreme en gevaarlijke obsessie. Wat begint als Bears droom om eindelijk samen met haar te zijn, verandert langzaam in een nachtmerrie waarin liefde, controle en bovennatuurlijke krachten steeds verder met elkaar verweven raken.<\/p>\n

<\/p>\n

Van liefdesfilm naar complete ellende<\/b><\/h4>\n

De hoofdrollen worden gespeeld door Michael Johnston als Bear en Inde Navarrette als Nikki. Wat mij betreft een erg goede casting, want vooral samen passen ze perfect bij hun rollen. De film begint eigenlijk bijna als een standaard liefdesfilm. De jongen is verliefd op het meisje, maar het meisje ziet hem vooral als goede vriend. Het is af en toe zelfs een beetje cringe, maar dat past juist goed bij Bear. Vanaf het moment dat hij de One Wish Willow ontdekt, begint de film een compleet andere richting op te gaan.<\/p>\n

De spanningsopbouw vond ik daarbij erg goed. Er worden soms heel simpele trucjes gebruikt die ontzettend effectief blijken te zijn. Zo blijft een shot af en toe n\u00e9t wat langer staan dan je verwacht, waardoor je je steeds ongemakkelijker begint te voelen. Er gebeurt eigenlijk niets, maar toch begin je automatisch naar de achtergrond te kijken omdat je verwacht dat er ieder moment iets kan gebeuren. En dan gebeurt er soms inderdaad iets. Obsession heeft daarnaast grappige momenten, behoorlijk smerige momenten en sc\u00e8nes waarin de spanning flink wordt opgevoerd. Daardoor bleef zelfs mijn ADHD-brein deze film goed volgen.<\/p>\n

<\/a><\/b><\/h4>\n

Een beetje verliefd, maar vooral doodsbang<\/b><\/h4>\n

Vooral Nikki vond ik heel sterk neergezet. <\/span>Je wordt als kijker zelf bijna een beetje verliefd op haar, maar tegelijkertijd vind je haar doodeng. Precies hetzelfde gevoel waar Bear gedurende de film steeds meer mee worstelt. Het ene moment is Nikki ontzettend lief en aantrekkelijk en even later denk je vooral: ren alsjeblieft heel hard weg. <\/span>Inde Navarrette weet die omslag ontzettend overtuigend te spelen en is voor mij dan ook een van de sterkste punten van de film.<\/span><\/p>\n

Ook fijn is dat <\/span>Obsession<\/span><\/i> niet volledig afhankelijk is van jumpscares. Veel horrorfilms maken behoorlijk duidelijk dat er eentje aankomt. De muziek valt weg, iemand kijkt in een spiegel en je weet eigenlijk al precies wat er over vijf seconden gaat gebeuren. <\/span>Deze film doet dat gelukkig een stuk minder. <\/span>Jumpscares zijn er absoluut, maar een aantal zag ik totaal niet aankomen. Ik ben dan ook een paar keer bijna een gat in de lucht gesprongen vanaf mijn bank.<\/span><\/p>\n

<\/a><\/b><\/h4>\n

Dat einde had ik anders gedaan<\/b><\/h4>\n

Over het einde ben ik iets meer verdeeld. <\/span>Bear en Nikki sterven uiteindelijk allebei. Zelf had ik ergens graag gezien dat alles weer normaal werd en dat ze daarna misschien alsnog echt verliefd op elkaar zouden worden. <\/span>Maar tegelijkertijd besefte ik na afloop dat zo\u2019n einde misschien juist te makkelijk was geweest.<\/span><\/p>\n

Bear heeft Nikki tenslotte tegen haar wil verliefd op hem gemaakt. De One Wish Willow heeft eigenlijk precies gedaan wat hij vroeg, alleen blijkt zijn perfecte wens verschrikkelijke gevolgen te hebben. Als ze uiteindelijk alsnog gezellig samen waren ge\u00ebindigd, zou dat misschien zelfs een beetje afbreuk doen aan het hele idee achter de film. <\/span>Dus ja, ik had het einde zelf anders geschreven. <\/span>Maar misschien is het juist goed dat ik de film niet geschreven heb.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\n
\n
Conclusie<\/span><\/div>\n
\n

Obsession<\/span> heeft me positief verrast. Ik begon eraan omdat mijn Instagram er ineens vol mee stond en ik wilde weten waar alle aandacht vandaan kwam. Horror is normaal gesproken niet direct mijn genre, maar deze film wist me vanaf het moment dat de One Wish Willow verschijnt goed vast te houden. <\/span>Vooral de combinatie van spanning, humor en behoorlijk smerige momenten werkt goed. De film probeert je niet iedere paar minuten met een goedkope jumpscare te laten schrikken, maar speelt veel meer met ongemak en verwachting. Soms gebeurt er minutenlang weinig en juist daardoor zit je te wachten op het moment waarop het misgaat. <\/span>Michael Johnston is overtuigend als Bear, maar vooral Inde Navarrette blijft hangen als Nikki. Ze is tegelijkertijd iemand op wie je een beetje verliefd kunt worden en iemand bij wie je zo snel mogelijk uit de buurt wilt blijven. Die omslag weet ze ontzettend goed neer te zetten.<\/span><\/p>\n

Het einde was niet helemaal wat ik zelf had gehoopt, maar achteraf past het eigenlijk wel bij het verhaal dat Barker wil vertellen. Liefde kun je nu eenmaal niet afdwingen. Zelfs niet met een magisch stukje hout. <\/span>Voor een film met een relatief klein budget ziet <\/span>Obsession<\/span> er bovendien verrassend goed uit en bewijst Curry Barker dat je geen gigantisch Hollywoodbudget nodig hebt om effectieve horror te maken. Vooral als je houdt van horror die je niet alleen laat schrikken, maar je ook een ongemakkelijk gevoel weet te geven, is <\/span>Obsession<\/span> absoluut het kijken waard. <\/span>Mijn Instagram Story had deze keer dus gewoon gelijk.<\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n
\n

Delen:<\/h3>\n
\n