The Secret Woman (Den hemmelige kvinde)

Een vrouw die haar geheugen verliest, een compleet nieuw leven opbouwt en vervolgens ontdekt dat ze eigenlijk iemand anders is. Het klinkt als een verhaal dat we inmiddels in honderden verschillende vormen voorbij hebben zien komen. En eerlijk is eerlijk, Den hemmelige kvinde (The Secret Woman) doet daar niet heel veel aan om iets compleet nieuws te vertellen. Tijdens mijn terugvlucht van vakantie had ik de film alvast gedownload van Netflix. Bijna twee uur vliegen en een thriller op mijn telefoon, dat leek me een prima combinatie. Inmiddels is het wel bekend dat je mij voor een goede thriller altijd wakker kunt maken. Alleen merkte ik bij deze film al vrij snel dat ik niet bepaald op het puntje van mijn vliegtuigstoel zou gaan zitten. Niet omdat het verhaal slecht is, maar omdat The Secret Woman vooral doet wat je van een doorsnee thriller verwacht. Een mysterieuze man, een achtervolging, verborgen geheimen en personages die duidelijk meer weten dan ze vertellen. Het zit er allemaal in. Alleen ontbreekt er iets wat voor mij bij een thriller toch behoorlijk belangrijk is: spanning.

Synopsis

Louise Andersen leidt samen met haar partner Joachim een rustig leven op het Noorse eiland Hidra, waar ze een klein café runt. Haar leven verandert compleet wanneer een onbekende man beweert dat ze helemaal niet Louise is, maar Helene Söderberg, een Deense vrouw die drie jaar geleden spoorloos verdween. Wanneer blijkt dat ze inderdaad een ander leven heeft gehad, ontdekt Louise dat ze niet alleen getrouwd is, maar ook moeder is van een jonge jongen. Bovendien blijkt haar vroegere leven verbonden aan een welvarende familie en een groot scheepvaartbedrijf. Ze besluit Joachim en haar vertrouwde omgeving achter te laten om te ontdekken wie ze werkelijk is en wat er drie jaar geleden is gebeurd. Maar hoe meer ze over haar verleden te weten komt, hoe duidelijker het wordt dat niet iedereen blij is met haar terugkeer.

Een sterk idee dat je meteen herkent

Het uitgangspunt van The Secret Woman vind ik eigenlijk behoorlijk interessant. Stel je eens voor dat je op een dag ontdekt dat je hele identiteit niet klopt. Dat de mensen om je heen je onder een andere naam kennen en dat je ergens anders een echtgenoot, een kind en een compleet leven hebt achtergelaten. Je zou verwachten dat zo’n ontdekking behoorlijk wat vragen oproept. En dat doet het gelukkig ook. Vooral in het begin vond ik het interessant om te zien hoe Louise probeert te begrijpen wat er met haar is gebeurd. Ze kent Joachim als haar partner, voelt zich thuis op Hidra en heeft daar een leven opgebouwd waar ze gelukkig mee lijkt te zijn. Maar ineens staat er iemand voor haar neus die beweert dat alles anders is. Dat zorgt voor een interessante tegenstelling. Moet Louise vasthouden aan het leven dat ze zich kan herinneren, of juist op zoek gaan naar het leven dat ze blijkbaar vergeten is? Het probleem is alleen dat de film vrij snel een bekende richting kiest. Zodra Louise terugkeert naar haar oude omgeving, beginnen de gebruikelijke thrilleringrediënten zich op te stapelen. Verdachte gesprekken, geheimzinnige blikken en mensen die nét iets te vriendelijk lijken. Daardoor had ik regelmatig het gevoel dat ik het verhaal al eerder had gezien. Misschien niet met precies dezelfde personages, maar wel met dezelfde soort ontwikkelingen.

Twee mannen, twee compleet verschillende levens

Een van de sterkere onderdelen van de film vond ik de casting. Pål Sverre Hagen speelt Joachim, de man met wie Louise haar nieuwe leven heeft opgebouwd. Claes Bang speelt Edmund Söderberg, haar echtgenoot uit het verleden. En die twee mannen verschillen behoorlijk van elkaar. Joachim komt over als iemand die vooral het rustige leven waardeert. Hij kent Louise zoals ze nu is en ziet hoe gelukkig ze samen zijn. Dat hij niet staat te springen wanneer een onbekende man haar ineens komt vertellen dat ze eigenlijk iemand anders is, begrijp ik volledig. Edmund daarentegen komt uit een heel andere wereld. Een wereld van geld, macht en zakelijke belangen. In het begin kreeg ik best een positief gevoel bij hem. Hij lijkt Louise graag te willen helpen om haar geheugen terug te krijgen en doet zijn best om haar opnieuw kennis te laten maken met haar vroegere leven. Daardoor ga je als kijker automatisch twijfelen. Is Edmund daadwerkelijk de begripvolle echtgenoot die hij lijkt te zijn, of heeft hij misschien iets te verbergen? Dat contrast tussen de twee mannen werkt goed. Je ziet niet alleen dat Louise twee verschillende relaties heeft gehad, maar ook dat ze letterlijk tussen twee totaal andere levens terechtkomt. En dat maakt haar zoektocht naar haar identiteit een stuk interessanter dan wanneer beide mannen ongeveer hetzelfde waren geweest.

Een thriller zonder echte spanning

Waar het voor mij vooral misgaat, is de spanning. Ik verwacht echt niet dat iedere thriller me twee uur lang met zweethanden laat kijken. Een goede thriller mag rustig beginnen, personages opbouwen en de tijd nemen om een mysterie uit te werken. Maar ergens moet je wel het gevoel krijgen dat er iets op het spel staat. Bij The Secret Woman had ik dat nauwelijks. Er gebeurt genoeg. Louise ontdekt steeds meer over haar verleden, er duiken verdachte personen op en de film bevat zelfs achtervolgingen. Toch voelde het voor mij allemaal behoorlijk veilig. Je weet dat er iets niet klopt en dat bepaalde personages geheimen hebben. Alleen weet de film daar nauwelijks echte dreiging van te maken. Zelfs wanneer de gebeurtenissen serieuzer worden, bleef ik er vrij ontspannen naar kijken. Sterker nog, dit is zo’n film die je halverwege gerust even kunt pauzeren om iets anders te doen. Wanneer je daarna verder kijkt, zit je vrijwel direct weer in het verhaal. Bij sommige films is dat een compliment. Hier zegt het vooral iets over het gebrek aan spanning. Want als ik een thriller kijk, wil ik eigenlijk helemaal niet op pauze drukken.

De vriendelijkste mensen hebben soms de grootste geheimen

Een personage dat ik wel interessant vond, is Caroline, de moederfiguur binnen de familie Söderberg. In het begin komt ze vriendelijk over. Ze lijkt Louise te willen helpen en je krijgt bijna het gevoel dat zij misschien degene gaat worden die haar verder brengt in de zoektocht naar haar verleden. Dat vond ik een interessante keuze. Juist omdat Louise zoveel informatie mist, ben je als kijker voortdurend bezig om te bepalen wie je kunt vertrouwen. En iemand die zich behulpzaam opstelt, krijgt dan al snel het voordeel van de twijfel. Maar naarmate het verhaal verdergaat, blijkt dat Caroline een veel duisterdere kant heeft. Daarmee wordt ze uiteindelijk een van de belangrijkste personen achter de geheimen binnen de familie. Het idee achter die ontwikkeling vond ik goed. Alleen had ik graag gezien dat de film daar iets meer spanning uit had gehaald. Want hoewel de onthulling op zichzelf best interessant is, voelde de weg ernaartoe niet bijzonder verrassend. Het is een beetje alsof de film je een ingewikkelde puzzel belooft, maar ondertussen alvast een groot deel van de stukjes op de juiste plek heeft gelegd.

Sommige scènes maken het groter dan nodig

Wat me daarnaast opviel, is dat de film op bepaalde momenten behoorlijk dramatisch probeert te zijn. Een voorbeeld daarvan is de scène rondom het DNA-onderzoek. Louise ligt op een ziekenhuisbed terwijl er wordt onderzocht of ze daadwerkelijk Helene is. Alleen begreep ik niet helemaal waarom die situatie zo zwaar werd aangezet. Ze is op dat moment niet ernstig ziek en het onderzoek draait om haar identiteit. Natuurlijk is de mogelijke uitslag enorm ingrijpend, maar de manier waarop de scène in beeld wordt gebracht, gaf mij bijna het gevoel dat er een levensbedreigende medische situatie speelde. Misschien was het de bedoeling om de emotionele impact van het onderzoek te benadrukken. Alleen werkte dat bij mij niet helemaal. Het zijn van die momenten waarop je merkt dat de film heel graag dramatisch wil zijn, terwijl het verhaal zelf eigenlijk al interessant genoeg is. Ook zijn er enkele gebeurtenissen waarvan ik niet helemaal begreep waarom personages bepaalde keuzes maken. Niet alles wordt even overtuigend uitgelegd, waardoor ik soms meer bezig was met de logica van een scène dan met het mysterie zelf.

Een goed verhaal verdient een beter einde

Het einde was voor mij misschien wel de grootste teleurstelling. Gedurende de film wordt langzaam duidelijk wat er werkelijk binnen de familie speelt en welke rol Caroline daarin heeft. Uiteindelijk escaleert de situatie, valt er een dodelijk slachtoffer en wordt de betrokken man opgepakt. En dan is het eigenlijk klaar. Dat voelde voor mij behoorlijk abrupt. Niet omdat ik per se nog een spectaculaire achtervolging of een gigantische plottwist nodig had, maar omdat er zoveel interessantere mogelijkheden waren om het verhaal af te ronden. Vooral de verhaallijn rondom het familiebedrijf had van mij meer aandacht mogen krijgen. Ik had het bijvoorbeeld mooi gevonden wanneer Louise uiteindelijk toch een manier had gevonden om het bedrijf te redden. Misschien had ze het daarna zelfs kunnen overdragen aan de secretaresse die haar gedurende het verhaal helpt. Dat had niet alleen een interessantere afsluiting opgeleverd, maar ook laten zien dat Louise zelf de controle over haar leven terugpakt. Nu bleef ik vooral achter met het gevoel dat de film nog iets wilde vertellen, maar daar uiteindelijk niet meer aan toe kwam. Het einde heeft daardoor bijna iets van een opzet voor een vervolg. Of dat daadwerkelijk de bedoeling is, weet ik niet. Maar voor een film die bijna twee uur de tijd neemt om zijn mysterie op te bouwen, had ik graag een wat bevredigendere afronding gezien.

Gelukkig kijkt het allemaal wel lekker weg

Ondanks mijn kritiek wil ik The Secret Woman ook niet volledig afschrijven. Want slecht is de film absoluut niet. De acteurs doen hun werk goed, het verhaal is prima te volgen en het uitgangspunt rondom het geheugenverlies blijft interessant. Natalie Madueño zet Louise overtuigend neer als iemand die plotseling alles wat ze over zichzelf dacht te weten in twijfel moet trekken. Vooral de verwarring tussen haar oude en nieuwe leven weet ze geloofwaardig over te brengen. Ook visueel ziet de film er verzorgd uit. De rustige omgeving van Hidra vormt een mooi contrast met de rijkere en afstandelijkere wereld waarin Louise later terechtkomt. Alleen mis ik de echte uitschieters. Er is geen scène die me compleet verraste, geen moment waarop ik werkelijk op het puntje van mijn stoel zat en geen onthulling die me achteraf anders naar de hele film liet kijken. Het is vooral een degelijk gemaakte thriller die doet wat je ervan verwacht. En soms is dat prima. Zeker tijdens een vliegreis, wanneer je gewoon een film wilt kijken om de tijd door te komen. Maar wanneer ik thuis de lampen uitdoe en speciaal ga zitten voor een goede thriller, verwacht ik toch net wat meer.