The Whisper Man

Dat een horrorfilm niet echt iets voor mij is, zal inmiddels geen verrassing meer zijn. Maar voor een goede thriller kun je me eigenlijk altijd wel wakker maken. Dus: lampen uit, televisie aan, surroundset aan en lekker genieten van een fluisterende man. Ja, daar komt het eigenlijk wel een beetje op neer. The Whisper Man is gebaseerd op het gelijknamige boek van Alex North en begint als een vrij klassieke misdaadthriller. Een seriemoordenaar, verdwenen kinderen, een rechercheur en een vader die zijn zoon probeert te beschermen. Op papier allemaal ingrediënten die we al vaker hebben gezien. Toch voelde The Whisper Man voor mij verrassend anders.

Niet omdat de film het thrillergenre opnieuw uitvindt, maar omdat bijna ieder klein detail uiteindelijk ergens toe dient. Een vreemde vrouw in een deuropening, een denkbeeldige vriendin, een opmerking over een beschadigd huis: dingen die je aanvankelijk misschien vergeet, komen later weer terug. Daardoor kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik niet alleen naar een zoektocht naar een moordenaar zat te kijken, maar naar een verhaal dat zorgvuldig stukje voor stukje in elkaar werd gezet.

Een nieuwe start die direct verkeerd voelt

Tom Kennedy probeert na het overlijden van zijn vrouw samen met zijn jonge zoon Jake opnieuw te beginnen. Ze verhuizen naar een nieuwe woning, maar vanaf het moment dat ze daar aankomen voelt er iets niet helemaal goed. Dat maakt de film eigenlijk direct duidelijk. Wanneer vader en zoon bij hun nieuwe huis aankomen, zien wij als kijker een vrouw in de deuropening staan. Tom en Jake lijken haar allebei niet op te merken. Wie is die vrouw? Waarom staat ze daar? En waarom lijkt niemand haar te zien?

De film geeft je niet onmiddellijk antwoord en dat vond ik juist sterk. Het beeld blijft daardoor in je hoofd zitten terwijl het verhaal ondertussen gewoon verdergaat. Later blijkt dat deze mysterieuze verschijning samenhangt met iemand met wie Jake praat. In eerste instantie lijkt het alsof het jongetje simpelweg een denkbeeldige vriendin heeft. Niet eens zo vreemd voor een kind dat zijn moeder verloren heeft en samen met zijn vader naar een onbekende omgeving verhuist. Alleen blijkt daar natuurlijk meer achter te zitten. Juist doordat de film niet meteen vertelt wat je precies hebt gezien, blijft die eerste scène belangrijk. Wanneer je later meer informatie krijgt, ga je eerdere momenten automatisch opnieuw bekijken in je hoofd.

Meer dan alleen jagen op een seriemoordenaar

Op papier klinkt het verhaal behoorlijk traditioneel. Jaren geleden werd een seriemoordenaar opgepakt die kinderen ontvoerde en bekend kwam te staan als The Whisper Man. Wanneer opnieuw een kind verdwijnt en de nieuwe zaak opvallend veel overeenkomsten vertoont met de oude moorden, begint de vraag te spelen of de oorspronkelijke dader misschien niet alleen werkte. Daar had makkelijk een standaard politieonderzoek uit kunnen rollen. Rechercheurs zoeken wat aanwijzingen, ondervragen wat mensen, vinden uiteindelijk de dader en klaar. Gelukkig doet The Whisper Man meer. De film gebruikt de moordzaak vooral om verschillende generaties van vaders en zonen met elkaar te verbinden. Tom heeft een moeizame relatie met zijn eigen vader Pete Willis, terwijl hij tegelijkertijd zelf probeert een goede vader voor Jake te zijn.

Pete is bovendien geen willekeurige opa. Hij is de voormalige rechercheur die jaren geleden verantwoordelijk was voor het oppakken van Frank Carter, de oorspronkelijke Whisper Man. Daardoor komen de oude en nieuwe zaak steeds dichter bij elkaar. Het misdaadverhaal wordt zo tegelijkertijd een verhaal over ouders, kinderen, schuldgevoel en de gevolgen die keuzes van ouders jaren later nog kunnen hebben. Dat gaf de film voor mij veel meer inhoud dan wanneer het puur een zoektocht naar een seriemoordenaar was geweest.

Bijna niets wordt zomaar genoemd

Dat zie je niet alleen terug in grote plotpunten. Ook kleine dingen krijgen later nog betekenis. Op een gegeven moment wordt bijvoorbeeld gesproken over schade en scheuren in het huis. Het is zo’n detail waar je gemakkelijk overheen kijkt omdat er op dat moment veel belangrijkere dingen gebeuren. Aan het einde laat de film vervolgens zien dat de schade is hersteld. Voor het hoofdverhaal maakt dat nauwelijks verschil. De film had prima kunnen stoppen zonder dat beeld en niemand zou zich afvragen wat er in vredesnaam met dat dak was gebeurd. Maar juist daarom vond ik het leuk.

Het laat zien dat de makers aandacht hebben besteed aan de wereld rondom het verhaal. Dingen worden niet alleen genoemd omdat het scenario toevallig een paar minuten gevuld moest worden. Veel details krijgen later nog een klein vervolg of een betekenis. Daardoor voelt de film afgerond. En dat is iets wat ik bij thrillers enorm kan waarderen. Zeker wanneer een verhaal zoveel mysteries introduceert, wil ik aan het einde niet achterblijven met het gevoel dat de helft ervan alleen maar is toegevoegd om je expres op het verkeerde been te zetten.

Een cast die het verhaal geloofwaardig maakt

Ook de casting werkt voor mij bijzonder goed. Met Robert De Niro, Adam Scott, Michelle Monaghan en Michael Keaton heeft The Whisper Man natuurlijk een behoorlijk stevige cast in huis. Toch vond ik vooral belangrijk dat ze binnen deze film daadwerkelijk als familie en als mensen met een gezamenlijk verleden voelen. Adam Scott weet Tom overtuigend neer te zetten als een vader die zelf nog met verlies en familieproblemen worstelt, terwijl hij ondertussen zijn zoon probeert te beschermen. De relatie met Pete is daardoor niet simpelweg een excuus om Robert De Niro bij het verhaal te betrekken. Er zit oud zeer tussen die twee. Dat voel je.

De film hoeft dat niet iedere scène uitgebreid uit te leggen. Soms zegt de afstand tussen twee personages al voldoende. Ook de jonge Acston Luca Porto heeft als Jake een belangrijke taak. Een kind dat vreemde dingen ziet kan in een thriller heel snel irritant worden, zeker wanneer het scenario hem voortdurend cryptische dingen laat zeggen omdat volwassenen vooral niets mogen begrijpen. Hier werkte het voor mij wel. Jake voelt kwetsbaar genoeg om je zorgen om hem te maken, zonder dat de film hem alleen gebruikt als wandelend waarschuwingsbord voor het volgende enge moment.

De lichamen mogen er helaas ook zijn

The Whisper Man is geen pure horrorfilm, maar dat betekent niet dat de film alles netjes buiten beeld houdt. Wanneer je uiteindelijk slachtoffers te zien krijgt, zijn die behoorlijk overtuigend gemaakt. Dat klinkt misschien als een vreemde positieve opmerking, maar bij een donkere thriller als deze is dat belangrijk. Wanneer een film een gruwelijke moordzaak probeert neer te zetten en het slachtoffer er vervolgens uitziet alsof iemand vijf minuten met wat Halloween-schmink bezig is geweest, verdwijnt een deel van de spanning behoorlijk snel. Hier vond ik de effecten overtuigend genoeg om de ernst van de zaak te ondersteunen. Gelukkig wordt het niet gebruikt om van de film ineens een gorefestijn te maken. De gruwelijke beelden ondersteunen het verhaal in plaats van dat het verhaal alleen bestaat om zoveel mogelijk gruwelijke beelden te kunnen tonen. Voor mij is dat precies de goede balans.

Af en toe toch dat typische Netflix-momentje

Helemaal zonder irritaties kwam ik er niet doorheen. Af en toe heeft The Whisper Man zo’n moment waarvan ik denk: ja hoor, daar hebben we Netflix weer. Een belangrijk personage dat het verhaal niet overleeft, een dramatisch moment dat je ergens al een beetje voelt aankomen en politieagenten die in het begin soms net iets te afwachtend overkomen terwijl je als kijker denkt dat er toch echt voldoende reden is om iets harder te gaan rennen.

Dat soort dingen haalden me soms kort uit het verhaal. Vooral omdat de rest juist behoorlijk zorgvuldig is opgebouwd. Wanneer een film zoveel aandacht besteedt aan kleine details, vallen momenten waarop personages zich iets te makkelijk gedragen automatisch meer op. Gelukkig gebeurde het niet vaak genoeg om mijn ervaring echt te verpesten. Ik nam het maar voor lief. Want iedere keer wanneer ik dacht dat de film misschien een voorspelbare kant op zou gaan, kwam er weer een stukje informatie waardoor het grotere verhaal interessanter werd.

Een einde dat zijn verhaal daadwerkelijk afmaakt

Het einde is misschien wel het gedeelte waardoor ik uiteindelijk zo positief over The Whisper Man ben. Niet omdat er één gigantische twist komt waardoor alles wat je daarvoor hebt gezien ineens complete onzin blijkt te zijn. Juist niet. De film begint simpelweg de puzzelstukjes die hij eerder heeft neergelegd bij elkaar te brengen. De oude zaak rondom Frank Carter, de relatie tussen Pete en Tom, de gebeurtenissen rondom Jake en de betekenis van de verschijningen komen steeds dichter bij elkaar. Ook Carter zelf krijgt uiteindelijk nog een belangrijke rol.

Hij zit al jaren opgesloten, maar zijn verleden en zijn relatie met zijn zoon zijn nog altijd relevant voor wat er in het heden gebeurt. Dat leidt uiteindelijk tot een confrontatie in de gevangenis waarbij de gevolgen van dat verleden alsnog keihard terugkomen. Ik vond dat een passend einde. Niet iedereen komt er netjes vanaf en de film probeert het verhaal ook niet geforceerd met een enorme cliffhanger open te houden voor The Whisper Man 2: He Whispers Again. Het verhaal wordt gewoon afgemaakt. Zelfs daarna neemt de film nog even de tijd om kleine details af te ronden. Daar komt bijvoorbeeld dat eerder genoemde huis weer terug. Het klinkt misschien onbelangrijk, maar juist die kleine afrondingen zorgden ervoor dat ik na afloop het gevoel had dat het verhaal klopte.